Među zanatlijama su posebno bili zapaženi zlatari, čiji proizvodi su bili nadaleko poznati, tako da su neki od njih djelovali i u drugim državama. Među njihovim umjetničko-zanatskim tvorevinama – sakralnim, votivnim i luksuznim – koji se čuvaju u riznici katedrale i drugim crkvama, posebno mjesto pripada pozlaćenoj srebrnoj pali u katedrali.
Tokom 13. i 14. vijeka djeluje u Kotoru skupina slikara, u nauci poznata kao pictores graeci. Pisani izvori Kotorskog arhiva poimenice pominju Nikolu i Manojla početkom, a Georgija krajem 14. vijeka. Neki od tih ''grčkih slikara'' živopisali su katedralu i Mariju Koleđatu, od čega su očuvani samo fragmenti. Malo je dospjelo do naših dana i od najvećeg kotorskog slikara – Lovra Marinova Dobričevića, kome se pripisuju freske u crkvi Sv. Ane i slika na dasci u katedrali sa Bogorodicom i Hristom, na jednoj, a Ecce homo, na drugoj strani.
U baroknom stilu podiže se više crkava (Sv. Josip, Gospa od Anđela, Sv. Duh ), palata (Pima, Grubonja, Grgurina) i građanskih kuća, dok su brojni objekti, sakralni i profani, bili barokizirani. Potrebe za slikarskim i skulptorskim delima su se, uglavnom, zadovoljavale importom iz Venecije. U gradu deluje tek poneki domaći majstor kao fra Deziderio Kotoranin, ili strani, poput Franćeska Kabjanke, mletačkog skulptora, koji je početkom 18. vijeka ostvario svoja najbolja djela upravo u Kotoru.
Posljednji veći građevinski zahvati unutar gradskog jezgra dogodili su se u doba austro-ugarske uprave kada je, krajem 19. i početkom 20. vijeka, izgrađeno nekoliko objekata, javnih i privatnih, u duhu secesije, a koji se ne uklapaju najsrećnije u urbano tkivo drevnog Kotora.
Zbog autentičnosti i opštih kulturno-istorijsih vrijednosti, kao vjekovna spona između Mediterana i balkanskog zaleđa, Kotor se nalati na listi UNESCO-a kao dio svjetske prirodne i kulturne baštine.
